புதுவையில் சங்கமித்த சுதந்திர நதிகள்

பாரதியார், ஸ்ரீ அரவிந்தரிடத்தில் ரிக் வேதம் கற்றுக் கொண்டார். அவர், சக்தி உபாஸனை பற்றியும் அரவிந்தரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார். வேதரிஷிகளின் தோத்திரப் பாடல்களிலும் மற்ற சமஸ்கிருத இலக்கியங்களிலும் மகாகவி பாரதியார் திளைப்பதற்கு, ஸ்ரீ அரவிந்தர் வழிகாட்டினார்.
1908-ல் புதுச்சேரியில் அடைக்கலம் புகுந்த முதல் இந்தியர் பாரதியார். மகாகவியைத் தொடர்ந்து, மண்டயம் சீனிவாஸாச்சாரியார், சுப்பிரமணிய சிவா, வ.வே.சு.ஐயர் போன்றவர்கள் புகலிடம் தேடி புதுவை வந்து சேர்ந்தார்கள்.
புதுவையில் பாரதியை ஆசிரியராகக் கொண்டு 'இந்தியா' வாரப் பத்திரிகை வெளிவர ஆரம்பித்தது. புதுவையிலிருந்த தேசபக்தர்கள் 'இந்தியா' இதழின் பிரதிகளை தமிழ்நாட்டின் மூலை முடுக்குக்கெல்லாம் அனுப்பினார்கள். பத்திரிகையின் செல்வாக்கு அதிகரித்தது. இதைக்கண்ட பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம், இந்தியாவில் நுழையாதபடி 'இந்தியா' பத்திரிகைக்குத் தடைவிதித்தது.
1910-ல் மார்ச் 12-ம் தேதியிட்ட இதழோடு பாரதி ஆசிரியராக இருந்த இந்தியா பத்திரிகையும், மற்ற பத்திரிகைகளும் மூடும்படியாக ஆயிற்று.
பாரதி மனச்சோர்வு அடைந்திருந்த சமயத்தில் அவரை அடியோடு மனங்குலைந்து விடாதபடி காத்தது, ஸ்ரீ அரவிந்தரின் வருகை. வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அலிப்பூர் வெடிகுண்டு வழக்கிலிருந்து, அரவிந்தர் கௌரவமாக விடுதலை செய்யப்பட்டார். அரசியலிலிருந்து விலகி, யோக வாழ்க்கையைத் தொடங்க அவர் புதுவையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
1910-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் நான்காம் தேதி எஸ்.எஸ்.துயூப்ளெக்ஸ் என்ற கப்பலில், விஜயகாந்தன் என்பவரோடு, அரவிந்தர் புதுவைக்கு வந்து சேர்ந்தார். புதுவைக்கு வந்த அரவிந்தரை, பாரதியாரும் சீனிவாஸாச்சாரியாரும் வரவேற்றார்கள். அரவிந்தரை கோமுட்டித் தெரு சங்கர செட்டியார் வீட்டில் தங்க வைத்தார்கள். அரவிந்தர், சங்கர செட்டியார் வீட்டில் ஆறுமாத காலம் அஞ்ஞாத வாசம் செய்தார். அதன் பிறகே, அரவிந்தர் புதுவையிலிருந்தது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பொது மக்களுக்குத் தெரிய வந்தது.
ஸ்ரீ அரவிந்தர் புதுவைக்கு வந்திருப்பதை அறிந்த கே.வி.ஆர்.ஐயங்கார் தமிழ் இலக்கிய உலகில் பிற்காலத்தில் 'வ.ரா.' என்றழைக்கப்பட்ட வ.ராமஸ்வாமி ஐயங்காருடன் அவரைக் காண புதுவைக்கு வந்தார். வ.ரா. வரும் முன்பே அரவிந்தர் வ.ராவை தம் அகக் காட்சியில் கண்டார். அரவிந்தரை தரிசித்தபின், வ.ராமஸ்வாமி ஐயங்கார், அவருடனேயே தங்கி அவரது சிஷ்யராக மாறிவிட்டார்.
செட்டியார் வீட்டிலிருந்து 1912-ல், மாதா கோவில் தெருவிலிருந்த ஒரு ஓட்டு வீட்டிற்கு அரவிந்தர் குடிபுகுந்தார். வ.ரா.வும் அதே வீட்டில் வாசம் செய்தார்.
ஸ்ரீ அரவிந்தர் வெகுவெகு சிலருக்கே தன்னை வந்து பார்க்க அனுமதி தந்தார். பாரதியாரும், சீனிவாஸாச்சாரியாரும் மட்டுமே அவரை தினமும் பார்க்கக் கூடியவர்கள்.
பாரதியார் யோகி அரவிந்தரைப் பார்க்க, தினமும் ஏழு மணிக்குப் பிறகு தவறாமல் செல்வார். பாரதி அரவிந்தர் இல்லம் போகும்போது, முதலில் சீனிவாஸாச்சாரியார் வீட்டிற்குச் சென்று அவரை அழைத்துக் கொண்டு கடற்கரைக்குப் போய் ஏழு மணிவரை இருந்துவிட்டு, கொஞ்சம் இருட்டிய பிறகே அரவிந்தர் இல்லம் செல்வது வழக்கம்.
இருட்டுவதற்காக பாரதியார் காத்திருந்தது, தான் அரவிந்தர் இல்லத்திற்குச் செல்வதை யாரும் பார்க்கக் கூடாது என்பதற்காக அல்ல. அரவிந்தர் இரவு சுமார் ஏழு மணிக்குப் பிறகே, தனது அறையை விட்டு வெளியே வந்து நண்பர்களை சந்திப்பது வழக்கம் என்ற காரணத்தால்.
தினமும் மாலை ஏழு மணியிலிருந்து எட்டரை ஒன்பது மணிவரை, பாரதி, வ.வே.சு.ஐயர், அரவிந்தர் மூவரும் இந்திய மேற்கத்திய இலக்கியம், தத்துவம், துறவு நிலை மற்றும் இந்திய அரசியல் குறித்து சுவாரஸ்யமாக விவாதிப்பார்கள். மண்டபம் ஸ்ரீனிவாஸாச்சாரியார் சிரத்தையுடன் இவர்களது உரையாடல்களை கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்.
பாரதியார், ஸ்ரீ அரவிந்தரிடத்தில் ரிக் வேதம் கற்றுக் கொண்டார். அவர், சக்தி உபாஸனை பற்றியும் அரவிந்தரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார். வேதரிஷிகளின் தோத்திரப் பாடல்களிலும் மற்ற சமஸ்கிருத இலக்கியங்களிலும் மகாகவி பாரதியார் திளைப்பதற்கு, ஸ்ரீ அரவிந்தர் வழிகாட்டினார். வேத ரிஷிகளின் கவிதை என்பது அவரது முதல் மொழிபெயர்ப்பு. இதனையடுத்து, பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரத்தையும், பகவத் கீதையையும் பாரதியார் மொழி பெயர்த்தார். இன்றைக்கும் பாரதியின் கீதை மொழிபெயர்ப்பு ஒரு இணையற்ற படைப்பாகவே விளங்குகிறது. அரவிந்தரே, "பதஞ்சலியின் சமாதி பாதை என்ற நூலுக்கு பாரதி செய்த மொழிபெயர்ப்பு அருமையானது" என்று கூறியிருக்கிறார்.
ஸ்ரீ அரவிந்தரும், வ.வே.சு.ஐயரும் அளித்த ஊக்கத்தாலும், அறிவுரையாடல்களாலும், அபின் அருந்துவதை உதறியதாலும், பாரதியார் தீவிரமாக எழுதத் தொடங்கினார். 1910 முதல் 1913 வரையான காலத்தில் பாரதியார் தனது சிறப்புமிக்க படைப்புகளான, கனவு என்ற சுயசரிதை, கண்ணன் பாட்டு, குயில் பாட்டு, பாஞ்சாலி சபதம் ஆகியவற்றைப் படைத்தார். கீதையை மொழி பெயர்த்தார்.
அரவிந்தர் தனது ஆப்த நண்பர்களான சீனிவாஸாச்சாரியார், வ.ரா., கே.வி.ஐயங்கார், பாரதியாருடன் இரவில் இருக்கும்போது 'ஆட்டோமெடிக் ரைட்டிங்' என்னும் ஆவி கொண்டெழுதும் வேலை சில நாட்களில் நடக்கும்.
இரவில் மங்கிய விளக்கு வெளிச்சத்தில் தகுதியுள்ள ஒருவர் பென்சிலும் காகிதமுமாக மேஜைக்கு முன் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு அமைதியில் ஆழ்ந்து இறந்து போனவர்களின் ஆவியை வரவழைப்பார்கள். அழைத்த ஆவியானது நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருப்பவர் மீது ஆவாகனமாகி அவர் கைகொண்டு, கூட இருப்பவர்களின் கேள்விகளுக்கு பதிலையோ, அல்லது விரும்பிய விஷயங்களையோ எழுதிச் செல்லும். யோச சாதனம் என்ற அரவிந்தரின் நூல் இவ்வகையில் எழுதப்பட்ட நூலாகும்.
ஸ்ரீ அரவிந்தர் மாதா கோவில் தெருவிலிருந்து பிரான்சுவா மர்த்தேன் வீதியிலுள்ள வீட்டிற்கு குடிபெயர்ந்தார்.
மர்த்தேன் வீட்டு மேல்மாடியில் அரவிந்தரின் அறையிருந்தது. அன்னையின் வருகைக்காக மேல்மாடி கொஞ்சம் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அதாவது இரவல் என்றாலும் திருப்பித் தரவேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் கிடையாது. ஒரு பழைய ஓட்டை மேஜை, இரண்டு கைப்பிடி வைத்த நாற்காலிகள், நாலைந்து கைப்பிடி இல்லாத மடிப்பு நாற்காலிகள் இவை ஏற்பாடாயின.
அரவிந்தரின் பணியும், சாதனையும் அன்னையின் வருகையை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தது. 1910-ம் ஆண்டில் அரவிந்தர் பால் ரிச்சர்டிடம் சொல்லியனுப்பியபடி 1914-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 'ஸ்ரீ அன்னை' என்று அனைவராலும் அறியப்படும் மி ரா ரிச்சர்டு என்ற இளம் பிரெஞ்சு பெண்மணி புதுவை வந்து சேர்ந்தார்.
பிரான்சுவா மர்த்தேன் வீதியிலுள்ள வீட்டில் வ.ரா. கீழ்தளத்தில் உள்ள அறையில் தங்கி இருந்தார்.
இந்தப் புது வீட்டில்தான் வ.ரா. சமஸ்கிருதம் படிக்க ஆரம்பித்தார். ஸ்ரீ நளினி காந்த குப்தா என்பவர்தான் இவருக்கு ஆசிரியர். அவரிடமே வங்க மொழியையும் வ.ரா. கற்றுக் கொண்டார். வங்காள மொழியில் எழுதப்பட்ட நாவல்களைப் படிக்கத் தொடங்கினார்.
பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜி எழுதிய 'ஜோடி மோதிரங்களை'ப் படித்து மகிழ்ந்தார் வ.ரா. ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் பக்கம் பக்கமாக, அதைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருந்தார். இப்படி வ.ரா. எழுதிக் கொண்டிருக்கையில் ஒருநாள் பாரதி வந்துவிட்டார். வ.ரா.வின் நோட்டைப் பிடுங்கிக் கொண்டு படிக்கத் தொடங்கினார். அரவிந்தரை அழைத்தார். "பாபுஜி இந்த நோட்டுப் புத்தகத்தில் பங்கிம் பாபுவின் ஜோடி மோதிரங்களை நம்ம ராமஸ்வாமி ஐயங்கார் அற்புதமான தமிழில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். வசனத்தில் இனி எனக்குக் கவலையில்லை. கவிதை எழுதினால் போதும். வசனத்திற்கு நம் ஐயங்கார் இருக்கிறார்" என்று அவரிடம் குதூகலித்தார்.
ஆனால், பாரதி பாராட்டிய வ.ரா.வின் ஜோடி மோதிரங்கள் மொழிபெயர்ப்பு பூர்த்தி ஆகவும் இல்லை. அந்த நோட்டுப் புத்தகமும் எங்கோ தொலைந்துவிட்டது. வ.ரா. தம் மொழி பெயர்ப்புகளை பாரதியாரிடம் காண்பித்த பிறகே அச்சுக்கு அனுப்புவார்.
வ.ரா. இந்தப் புதுவீட்டில் நீண்ட காலம் தங்கவில்லை. வ.ரா.விற்கு தன் தாயாரிடத்தில் அளவு கடந்த பிரியம். அவர் தன் தாயை விட்டுப் பிரிந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது. தன் தாயாரைப் பார்க்கப் போக வேண்டும் என்று அரவிந்தரிடம் அனுமதி கேட்டார். அரவிந்தர் இதற்கு எளிதில் இணங்கவில்லை. சொந்த ஊர் திரும்ப வேண்டாமென்று வ.ரா.வை எவ்வளவோ கேட்டுக் கொண்டார். வ.ரா. அதற்கு சம்மதிக்கவில்லை. ஒரே பிடிவாதமாய் 1914 மே மாதம், தனது சொந்த ஊரான திருப்பழனத்திற்கு வ.ரா. கிளம்பி விட்டார்.
பாரதியார் புதுவை வாசத்தின் கடைசி ஆண்டுகளில், தாங்க முடியாத வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தவித்தார். புதுவை வாசம் சலித்துப் போய், 1918-ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் பாரதியார் இந்தியா திரும்பினார். 1919-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் சென்னை வந்து ராஜாஜி வீட்டில் காந்திஜியை சந்தித்தார்.
அந்த சந்திப்புப் பற்றி, வ.ரா.விற்கு நண்பனாகவும், பாரதிக்கும் அரவிந்தருக்கும் சிஷ்யராகவும் விளங்கிய அமிர்தா, இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்.
"1919-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் பாரதியார், மகாத்மா காந்தியைத் தான் பார்க்கப் போவதாகவும் என்னைத் தன்னுடன் வரும்படியும் அழைத்தார். அப்போது காந்தி ராஜாஜி இல்லத்தில் தங்கி இருந்தார். மகாத்மா காந்தியைக் காண மக்கள் திரள் திரளாய் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். சுப்பிரமணிய பாரதியாருடன் நானும் அங்கு வந்து சேர்ந்தேன்.
வேலியால் சூழப்பட்ட ஒரு பெரிய தோட்டத்தின் நடுவிலிருந்து அழகான பங்களாவில் ஒருவர் "ஷூ-பாலிஷ்" போட்டுக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். அவரை அணுகி பாரதியார் வந்திருக்கும் விஷயத்தைத் தெரிவித்தேன்.
அவர் தலை நிமிர்ந்ததும் எனது உள்ளம் பூரித்தது. வ.ரா.வை அங்கு நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு கண்டேன். கையிலிருந்த ஷ¨ஸ் முதலியவற்றைப் போட்டு விட்டு, வ.ரா. என்னை வாரி அணைத்துக் கொண்டார். சிறிது தொலைவில் பாரதியார் நான் கொண்டு வரும் பதிலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தார்.
வ.ரா. "ஏதடா தர்மசங்கடத்தில் கொண்டு வந்து சேர்த்து விட்டாய். காந்திஜியைப் பார்ப்பது அவ்வளவு சுலபமல்ல. முதலில் ராஜாஜியிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். பிறகு அவர் காந்திஜியைக் கேட்டு நாள் குறிப்பிடுவார். இது உடனே நடக்கக் கூடிய காரியமல்ல" என்றார்.
இந்த பதிலை பாரதியாரிடம் தெரிவிக்க எனக்குத் தைரியமில்லை. பிறகு பாரதியை வணங்கிவிட்டு வ.ரா., "உள்ளே கூடத்தில் வந்து அமருங்கள். நீங்களே ராஜாஜியிடம் வந்து காரியத்தை நேரில் சொல்லலாம்" என்றார்.
பாரதியாரோ, "நான் தெய்வ ஆக்ஞை பெற்று காந்திஜியைக் காண வந்திருக்கிறேன். அவரை உடனே பார்க்க வேண்டும்" என்றார். பாரதியார் சொன்னதை ராஜாஜி கேட்டு பிரமித்து சிறிது தயங்கி, "பிறகு இதோ பதில் கொண்டு வருகிறேன்" என்று சொல்லிக் கொண்டே காந்தியைக் காண சென்றார்.
பாரதி காந்திஜியைப் பார்த்து திரும்பியது இரண்டு நிமிடங்கூட இருக்காது. பங்களாவில் அரைக் கணம் கூடத் தங்காது வ.ரா.விடம் விடையும் பெறாது என் கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டே பங்களாவை விட்டு வெளியே பறந்து விட்டார் பாரதியார், வில்லை விட்டுக் கிளம்பிய அம்பைப் போல.
காந்திஜியுடன் என்ன நடந்தது என்று எனக்குச் சொல்ல யாருமே இல்லை. என்னன்னவோ வதந்தியெல்லாம் கிளம்பிற்று அவ்வளவுதான்!"
பாரதியார், வ.வே.சு.ஐயர், மற்றும் வ.ராமஸ்வாமி ஐயங்கார் புதுவையிலிருந்து புறப்பட்டு வெவ்வேறு சமயங்களில் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவிற்கு மறுபடியும் வந்தார்கள்.
புதுவையில் ஒன்றாக சங்கமித்த நதிகள் மீண்டும் கிளை நதிகளாகப் பிரிந்து தங்களது வாழ்க்கைப் பயணத்தை தனித்தனியே தொடங்கின.
ஆனால் ஸ்ரீ அரவிந்தர் மட்டும் பாண்டிச்சேரியை விட்டு ஒரு அங்குலம் கூட எங்கும் நகரவில்லை.

ராஜன் பாபு

பாரதி vs பாரதிதாசன்

பாவேந்தர் பாரதிதாசனைப் பாவேந்தர் என்றழைப்பதைவிட, புரட்சிக் கவிஞர் என்று அழைப்பதையே நான் பெரிதும் விரும்புகிறேன். மூவேந்தர் காலம் முதல் எத்தனையோ பாவேந்தர்கள் தோன்றியிருக்கிறார்கள். இளங்கோ ஒரு பாவேந்தன்; கம்பன் ஒரு பாவேந்தன்; ஒட்டக்கூத்தன் பாவேந்தன்; புகழேந்தி ஒரு பாவேந்தன்; வடலூரார் ஒரு பாவேந்தர் இவர்களுக்கெல்லாம் தலைமைப் பாவலராயிருந்த வள்ளுவரே முதற் பாவேந்தர்.அந்த வரிசையில் பாரதிதாசனும் ஒரு பாவேந்தராக அவர் காலத்தில் போற்றப் பட்டமை பொருத்தமே. ஆனால் பாரதிதாசனின் வரலாற்றுப் பங்களிப்பை முழுமையாக வெளிப்படுத்தும் சொல்லாகப் `பாவேந்தர்’ என்ற அடைமொழி அமையவில்லை என்பது என் கருத்து. புரட்சிக் கவிஞர் என்பது தான் தமிழக வரலாற்றில் அவர் வகித்த மிகப்பெரிய பாத்திரம். உலக இலக்கியங்களில் புரட்சிக் கவிஞர்கள் மிக அரிதாகவே தோன்றி யிருக்கிறார்கள். வங்க மொழியில் தாகூர் மகாகவி எனப் போற்றப்படுகிறார். ஆனாலும் அவர் புரட்சிக் கவிஞர் அல்லர். நஸ்ரூல் இஸ்லாம்தான் வங்கத்தின் புரட்சிக்கவி என்று பதிவு செய்தது வரலாறு.மாய கோவ்ஸ்கியைப் புரட்சிக் கவிஞர் எனப் போற்றியது சோவியத் ரஷ்யா. ஷெல்லியை மட்டுமே புரட்சிக்கவி என்கிறது. ஆங்கிலக் கவிதை இலக்கியம். லத்தின் அமெரிக்க நாடுகள் ஏராளமான கவிஞர்களைப் பிரசவித்துள்ளன. அவர்களுள் பாப்லோ நெருதா மட்டுமே புரட்சிக்கவி என்று ஏற்கப்பட்டுள்ளான். மறுமலர்ச்சிக் கவிஞர், சீர்திருத்தக் கவிஞர், மானுடம் பாடும் கவிஞர் என்று தமிழில் நிறையபேர் கால் பதித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் புரட்சிக் கவிஞர் என்று ஒரே ஒருவர்தான் போற்றப்படுகிறார். அவர் தான் பாரதிதாசன்.புரட்சிக்கும் மறுமலர்ச்சிக்கும் வேறுபாடு உண்டா? ஆம்! ஆழமான வேறுபாடு உண்டு. மறுமலர்ச்சி என்பது மீண்டும் மலர்வது என்று பொருள்படும். காலையில் மலர்ந்து மாலையில் இதழ்கள் குவிந்து மூடி மொட்டு வடிவம் பெற்ற தாமரை, மறுநாள் காலையில் கதிரவன் உதித்ததும் மீண்டும் இதழ் விரிப்பதுதான் மறுமலர்ச்சி. மறுமலர்ச்சி என்பது புதுமலர்ச்சி அன்று பழைய மலர்ச்சி புதுப்பிக்கப்படுகிறது என்று பொருள்.18ஆம் நூற்றாண்டிலும் 19ஆம் நூற்றாண்டிலும் நிகழ்ந்த ஐரோப்பாவின் இலக்கிய வளர்ச்சியை மறுமலர்ச்சிக் காலம் (Renaisance) என்கிறது வர லாறு. அப்படியானால் புரட்சி என்பது என்ன?நூறாண்டு வயதாகி விட்ட ஒரு கட்டடத்தின் அடித்தளத்தை முற்றாகத் தகர்த்து புதுத்தளத்தை அமைப்பதுதான் புரட்சி.அடித்தளத்தின் மீது கை வைக்காமலே கட்டடத்தின் கூரையை மட்டும் மாற்றிக் கொண்டிருப்பது மறுமலர்ச்சி அல்லது சீர்திருத்தம்.புரட்சி என்பதற்குச் சரியான பொருள். சமூக மாற்றம் என்பதுதான். காட்டுச் சமூகம் வேட்டைச் சமூகமாக மாறுவது ஒரு சமூக மாற்றம். வேட்டைச் சமூகம் வேளாண் சமூகமாக மாறுவதும். நிலவுடைமைச் சமூகம் தொழிலுடைமைச் சமூகமாக மாறுவதும், நிலவுடைமை தொழிலுடைமை ஆகிய தனிஉடைமைச் சமூகம் சமஉரிமைச் சமூகமாக மாறுவதும் அதன்வழியாக அது பொதுவுடைமைச் சமூகமாக மாற்றம் பெறுவதும் புரட்சியின் பல்வேறு படிநிலைகளே ஆகும்.முப்பரிமாணப் புரட்சிஇந்தியாவைப் பொறுத்தவரை இந்தியத்துக்குள் விலங்கிடப்பட்டுள்ள பல்வேறு தேசங்களும், தேசிய இனங்களும் இந்தியப் பேராதிக்கத்திலிருந்தும் இந்திமொழிப் பேரின ஆதிக்கத்திலிருந்தும் இந்துத்துவப் பார்ப்பன ஆதிக்கத்திலிருந்தும் பெறுகிற விடுதலை தான் - அதாவது தேசியப் புரட்சிதான். மேலே குறிப் பிட்ட சமூக மாற்றங்களுக்கான முன்தேவையாகி விட்டது.எனவே இந்தியத்தை முறியடிக்கும் தமிழ்த் தேசி யப் புரட்சி - முதலாளியத்தை முறியடிக்கும் வர்க்கப் புரட்சி - பார்ப்பனியத்தை முறியடிக்கும் சமூகப் புரட்சி - ஆகிய மூன்று பரிமாணங்கள் அடங்கிய முப்பரிமாணப் புரட்சியை முன்மொழியும் கவிஞனே புரட்சிக்கவி எனப்படுவான்.பாரதிதாசன் மேற் சொன்ன மூன்று தளங்களிலும் தன் இலக்கியப் பங்களிப்பை முழுமையாகச் செய்த ஒரு முன்னோடியாவார்.தேசியப் புரட்சிபாரதிதாசனின் ஆசான் என்று பாரதி கருதப்பட்டாலும், பாரதியின் கருத்துகள் மறுமலர்ச்சியைச் சார்ந்தனவாயிருந்தன. தமிழ் வாழ வேண்டும்; தமிழர்கள் வாழ வேண்டும்; தமிழ்நாடு வாழ வேண்டும்.அத்துடன் இந்தியாவும் வாழவேண்டும் என்ற மனிதநேய நோக்கு அவனுக்கிருந்தது.`வாழிய செந்தமிழ்; வாழ்கநற்றமிழர்வாழிய பாரத மணித்திருநாடு’என்பதுதான் பாரதியின் கோட்பாடு. இந்தச் சிந்தனையில் நன்மை விழையும் நோக்கு இருந்ததே ஒழிய, புரட்சிக்கான நோக்கு காணப்படவில்லை. புரட்சி நோக்கு என்பது எப்படி இருக்கும்?தமிழ் வாழ்க என்பது பொதுநோக்கு;தமிழ் விடுதலை பெறவேண்டும் என்பது புரட்சிநோக்கு.தமிழ்நாடு வாழ்க என்பது பொதுநோக்கு;தமிழ்நாடு இந்தியச் சிறையிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்பது புரட்சி நோக்கு. தமிழையும், தமிழ்நாட்டையும் பாரதிதாசன் அணுகும் பார்வையைப் பாருங்கள்."செந்தமிழை; செந்தமிழர்நாட்டைச் சிறை மீட்கநந்தமிழர் உள்ளத்தில் வையம்நடுங்கும்வெந்தணல் ஒன்று விரைந்துவளர்ந்ததென்றுகுந்திக் குரலெடுத்துக் கூவாய்கருங்குயிலே’’இதுதான் பாரதிதாசன் பார்வை. இதன் பொருள் என்ன?"செந்தமிழைச் சிறை மீட்க வேண்டும்; செந்தமிழ் நாட்டைச் சிறை மீட்க வேண்டும்; அதற்காக உலகமே நடுங்குமாறு தமிழர் தம் உள்ளத்தில் வெந்தணல் - புரட்சித் தீ - ஒன்று விரைவாக வளர்க்கவேண்டும்’’- இதுதான் பாரதிதாசன் நோக்கு."இந்தி - வடமொழி -ஆங்கிலம் ஆகிய ஆதிக்க மொழிகளின் சிறையிலிருந்து அன்னைத் தமிழ் விடுதலை பெறவேண்டும்; இந்தியச் சிறையிலிருந்தும், பார்ப்பனியத் தளையிலிருந்தும் தமிழ்நாடு விடுதலை பெறவேண்டும். அதற்கான புரட்சித் தீ ஒன்று தமிழர் உள்ளங்களில் பூத்துச் சுடர வேண்டும்’’ - என்பதன்றோ அவரது செல்நெறி என்று தெளிவாகிறது இக்கவிதையில் தமிழ் விடுதலை, தமிழர் விடுதலை, தமிழ்நாடுவிடுதலை என்ற சிந்தனைதான் தமிழ்ச்சூழலில் புரட்சிச் சிந்தனை என்ற முத்திரையைப் பெறும். தமிழ்க் கவிதை இலக்கியத்தில் இந்த முத்திரையைப் பதித்த முதற்பெரும் பாவலன் பாரதிதாசனே.பொதுவுடைமைப் புரட்சிபாரதிதாசன் தன்னை முழுமையாக ஆட்படுத்திக் கொண்ட புரட்சிக் கோட்பாடு, பொதுவுடைமை.`முப்பதுகோடி மக்களின் சங்கம்,முழுமைக்கும் பொதுவுடைமை’என்று பாரதி முதன்முதலில் பயன்படுத்திய சொல் அது. பொதுவுடைமை, புரட்சி என்ற இரண்டு சொற்களைத் தமிழுக்கு வழங்கியவன் பாரதிதான். ஆனால் பொது வுடைமை என்ற சொல்லைக் `கம்யூனிசம்’ என்ற சித்தாந்தத்தைக் குறிக்கும் சொல்லாக அவன் பயன்படுத்தவில்லை. `இந்திய நாடு முப்பது கோடி மக்களுக்கும் பொதுச் சொத்து’ என்ற பொருளில்தான் பொதுவு டைமை என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினான். கம்யூனிசத்தைக் குறிக்கும் நல்ல தமிழ்ச் சொல்லாக அது இருந்ததால், பொதுவுடைமைவாதிகள் அதைத் தம் கருத்தியலுக்கும், கட்சிப் பெயருக்கும் பயன்படுத்தினார்கள். எனவே அந்தச் சொல்லின் இன்றைய பொருளில் பாரதி அதை அன்று எழுதவில்லை.ஆனால் பாரதிதாசன் பொதுவுடைமையை ஒரு சொல்லாக அன்று, ஒரு கோட்பாடாகவே கற்றவன்; அவ்வாறே அதை ஏற்றவன். புதுவை அதற்கேற்ற தளமாக அவனுக்கிருந்தது."பொதுவுடைமைக் கொள்கைதிசை எட்டும் சேர்ப்போம்புனித மோடதை எங்கள்உயிரென்று காப்போம்’’என்கிறான் பாரதிதாசன் பொதுவுடைமை அவனுக்கு வெறும் சொல் அன்று; சித்தாந்தமே. அதைத்தன் உயிர் என்கிறான். இவ்வளவு வலிவோடும் தெளிவோடும் பொதுவுடைமைத் தத்துவத்தை உயர்த்திப்பிடித்த தமிழ்க் கவிஞனாக முதலில் வெளிப்பட்டவன் பாரதிதாசனே. `பொதுவுடைமை என் உயிர்’ என்ற பிரகடனம் வெறும் உணர்ச்சிப்பூர்வமானதன்று; அறிவியல் பூர்வமானது என்பதை அவனது `புரட்சிக்கவி’ என்ற குறுங்காவியம் கூறும்.உழைப்பே தொழிலாளியின் படைப்புஎனவே ஒவ்வொரு படைப்பும் தொழிலாளியின் உரிமைப்பொருளாகிறது - என்ற மார்க்சியப் பொருளாதாரத்தைத் தன் கவிதையில் சொன்னவன் பாரதிதாசன். உதாரணத்துக்கு உழைப்பாளியின் வேர்வை பற்றிய பார்வையை எடுத்துக் கொள் வோம்.வேர்வை பற்றி பாரதியும் பாடியிருக்கிறான்.

“அரும்பும் வேர்வை உதிர்த்துப்புவிமேல்ஆயிரம்

தொழில் செய்திடுவீரேபெரும்புகழ் உமக்கே

இசைக்கின்றேன்பிரம்ம தேவன் கலை இங்கு நீரே’

என்பன பாரதியின் வரிகள்.'

படைப்புக் கடவுளான பிரம்மாவுக்குச் சமமானவர்கள்

தொழிலாளர்கள். அவர்கள் வியர்வை உதிர்த்துப்

புரியும் ஆயிரம் தொழில்களின் அற்புதத்தைப் புகழ்ந்து பாடுவேன்”

என்பது வேர்வை பற்றிய பாரதியின் பார்வை.

உழைப்பாளி சிந்தும் வேர்வையைப் புகழ்வதோடு பாரதியின் பணி முடிந்து விடுகிறது.பாரதிதாசனின் பார்வை பாரதியைத் தாண்டி வேர்வையின் எல்லைக்கே போகிறது. உழைப்பைப் புகழ்வதால் உழைப்பாளியின் வயிற்றுக் குச் சோறு கிடைக்குமா?வேர்வை என்பது என்ன? உழைப்பு? உழைப்பு என்பது அவனது படைப்பு. எனவே உழைப்புக்குரிய விலை அவன் படைப்பேயாகும். என்ற மார்க்சியத்தைப் பாரதிதாசன் பாடும் வரிகள் இவை:

“உடலைக் கசக்கி உதிர்த்தவேர்வையின்

ஒவ்வொரு துளியிலும் கண்டேன்

இவ்வுலகு உழைப்பவர்க்குஉரியதென்பதையே’’

வேர்வை பற்றிய பாரதி தாசன் பார்வை இது.

உழைப்பின் வேர்வை புகழுக்குரியது என்றான் பாரதி இல்லை; இந்த புவியே அதற்குரியது என்றான் பாரதிதாசன். இருவருக்குமிடையில் உள்ளது பார்வை முரண் மட்டுமன்று. சித்தாந்த முரண்! இந்தப் புவியே உழைப்பின் படைப்பு; எனவே இந்த புவியே அவனுக்குரியது என்பதுபொதுவுடைமைப் பார்வை. மார்க்சிய நோக்கு. பாரதிக்கு அந்த முதிர்ச்சி இல்லை. எனவே அந்தப் பார்வையுமில்லை.சுருக்கமாகச் சொன்னால், வேர்வையில் பாரதி காண்பது அழகியல்; பாரதி தாசனுக்கோ அது அறிவியல் - அறிவியல் சார்ந்த பொருளியல்.'கஞ்சி குடிப்பதற்கில்லார் - அதன் காரணங்கள் இவை என்னும் அறிவுமில்லார்’ என்பது பாரதியின் மிகச் சிறந்த வரி.ஏழைகளுக்கு இல்லாமை என்பது இரண்டு.ஒன்று - கஞ்சி இல்லாமை;இரண்டு - கஞ்சி கிடைக்காத காரணத்தைக் காணும் அறிவில்லாமை.இந்த எல்லைவரை சிந்தித்த பாரதி, கஞ்சி பறிக்கப்படும் காரணத்தைக் காட்டியிருந்தால், அவன் சமூகச் சிந்தனை முழுமை பெற்றிருக்கும். ஆனால், கஞ்சியில்லாக் காரணத்தை அறிய முடியாத அறிவிலிகளாக உழைக்கும் மக்கள் இருப்பதாகக் கவலைப்படுகிற பாரதி, கடைசிவரை அந்தக் காரணத்தை நமக்குக் காட்டாமலே கவிதையை முடித்துவிட்டான்.வள்ளுவர் காலத்திலிருந்து பாரதி காலம் வரை ஏழையின் கண்ணீரைப் பாடிய கவிஞர்கள் ஏழ்மைக்குக் காரணம் என்ன என்பதைத் தெளிவுபடுத்த இயலாமற் போனார்கள். நிலக்கிழாரியம் ஆட்சி செலுத்திய வள்ளுவர் காலத்தில், மன்னராதிக்கத்தின் நிலவுடைமைச் சுரண்டல்தான் மக்களின் வறுமைக்குக் காரணம். இதைப் பகுத்துப் பார்க்கும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பொருளியல் சித்தாந்தம். இரண்டாம் நூற்றாண்டில் எழவில்லையே என்று வள்ளுவனை விமர்சிப்பது அறிவீனம். ஆனால் வறுமைக்கான காரணத்தை நவீன நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மெத்தப்படித்த பாரதியே அறிந்திருக்கவில்லை என்பதுதான் நமக்கு வியப்பளிக்கிறது.'தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லையெனில் ஜெகத்தினை அழித்திடுவோம்’என்று பாரதி ஆவேசப்பட்டது என்னவோ உண்மை. ஆனால் உணவின்றிப் பசியால் வாடுவதற்கான காரணத்தைக் கண்டுபிடித்து அந்தக் காரணத்தை அழிப்பதற்குப் பதிலாக ஜெகத்தினை அழித்திடுவது என்ற ஆவேசத்தில் அறவியல் இருக்கலாம்; அதில் அறிவியல் இல்லை.இந்த அறச்சீற்றம் வள்ளுவனுக்கே இருந்தது. "பிச்சை எடுத்துத்தான் உயிர்வாழ வேண்டும் என்ற நிலை ஒரு வனுக்கு நேருமானால், அந்த இழிநிலைமைக்குக் காரணமான இறைவன் அழிந்து போகட்டும்" என்று சபித்தான்.வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம், வாடிய வடலூர் அடிகளிடம் மனித நேயத்தையும் தாண்டிய உயிர் நேயம் - பயிர் நேயமாகப் பயிர்களின் பசிக்காகவும் வருந்துகிற உயிர் நேயமாகத் தளும்பியது.வறுமைக்குக் காரணம் எது என்று அறிவியல் ரீதியாக அறியமுடியாத காலங்களில் வள்ளுவரும், வள்ளலாரும் அறநெறியில் நின்று வறியவர்களுக்காக வருந்தினார்கள் என்ற செய்தியே தமிழுக்கும் தமிழனுக்கும் நிறைவுதருவதாகும்.பாரதியின் காலம் இருபதாம் நூற்றாண்டு என்பது மட்டுமன்று; உழைப்புச் சுரண்டலே வறுமைக்குக் காரணம் என்ற புரட்சிகரப் பொருளியல் தத்துவம் பாரெங்கும் பரவியிருந்த காலம். வறுமையின் காரணம் எது என்பது பற்றி பாரதி அறிந்தே இருந்தார். `அதன் காரணங்கள் இவை என்னும் அறிவுமில்லார்’ என்ற வரியிலேயே அந்த அறிவு அவருக்கிருந்தது என்பது வெளிப்பட்டு விடுகிறது.கஞ்சியின்மைக்கான காரணம் தெரிந்தும், அதைக் கவிதையாக்க முடியாதபடி பாரதியைத் தடுத்தது எதுவென்று தெரியவில்லை.இங்கேதான் பாரதியைத் தாண்டி விசுவரூபமெடுக்கிறான் பாரதிதாசன். பொதுவுடைமைச் சிந்தனை பொறி பறக்கிறது அவன் பாட்டில்.கைத்திறனும் வாய்த்திறனும்கொண்ட பேர்கள்கண்மூடி மக்களது நிலத்தையெல்லாம்கொத்திக் கொண்டு ஏப்பம்விட்டு வந்ததாலேகூலி மக்கள் அதிகரித்தார்,என்ன செய்வேன்பொத்தல் இலைக் கலமானார்ஏழை மக்கள்புனல் நிறைந்த தொட்டியைப்போல் ஆனார் செல்வர்.என்று பொருளாதார விளக்கம் தருகிறார் பாரதிதாசன் உலகப்பன் பாட்டில்.கையளவு நிலத்தில் பாடுபடுகிற உழவன் இருக்கிறான். அதுவும் கண்ணை உறுத்துகிறது நிலக்கிழாருக்கு. வறுமையில் அவனுக்குக் கடன் கொடுத்து, கடனுக்காக நிலத்தையே கொத்திப் பிடுங்கிக் கொள்கிறார். எனவே குறுநில உழவன் கூலி உழவனாகிறான். ஏற்கெனவே உள்ள கூலி உழவர்கள் பட்டாளத்தில் இவனும் சேர்கிறான்.கூலிமக்கள் எவ்வாறு அதிகரித்தார்கள் என்ற சமூகச் சித்திரத்தைப் பொருளியல் நோக்கில் துல்லியமாகத் தீட்டிக் காட்டுவதோடு நிற்கவில்லை பாரதிதாசன். பொத்தல் கலத்தில் ஊற்றும் நீர் வடிந்துவிடும். அதுபோல் பொருளாதார ஓட்டைகளால் உழைப்பவன் உழைப்பு வடிந்துவிடுகிறது. அதுபோய்ச் சேர்கிற இடம் முதலாளிகள் என்கிற நீர்த் தொட்டி. இவ்வாறு உழைப்பு ஒரு பக்கம் உறிஞ்சப்படுவதும், இன்னொரு பக்கம் அது முதலாளிகளி டம் மூலதனமாகச் சேர்ந்து புனல் நிறைந்த தொட்டியாவதும்தான் மார்க்சிய மொழியில் வர்க்கச் சுரண்டல் என்றழைக்கப்படுகிறது. வர்க்க முரண்தான் வர்க்க மோதலை உருவாக்குகிறது. வர்க்க மோதல்கள் வர்க்கப் போராக முதிர்ந்தபின் புரட்சி வெடிக்கிறது. புரட்சியின் முடிவில் முதலாளியம் ஒழிக்கப்பட்டு பாட்டாளிகளின் அரசு பிறக்கிறது. உழைப்பு விடுதலை பெறுகிறது; தொழில்கள் மக்களின் பொதுவுடைமையாகின்றன. இதுதான் பொதுவுடைமைப் புரட்சி.இதை உள்வாங்கிக் கொண்டுதான் பாரதிதாசன் தன் கவிதையில் சிவப்புச் சிந்தனையைத் திறந்து காட்டுகிறார்."இந்த நிலை இருப்பதனால்உலகப்பா நீபுதுக்கணக்குப் போட்டுவிடு;பொருளையெல்லாம்பொதுவாக எல்லார்க்கும்குத்தகை செய்.’’`குத்தகை செய்’ என்ற தொடர் `உரிமையாக்கு’ என்ற பொருளில்தான் ஆளப்பட்டிருக்கிறது."பொருளைப் பொதுவாக்கு... தனி உடைமைதான் வறுமைக்குக் காரணம். வறுமைப் பிணிக்கு மருந்து பொதுவுடைமைதான்’’ - என்று தனக்கு ஏற்பட்ட நம்பிக்கையை, தமிழனுக்கான நம்பிக்கையாக மாற்ற முனையும் தத்துவப் போராளியாக நிமிர்ந்து நின்று தமிழ்த் தளத்தில் ஒரு அரசியல் தளத்தை நிறுவி விடுகிறார் பாரதிதாசன்.இந்தப் பின்னணியில் மீண்டும் பாரதியிடம் வருவோம். பஞ்சத்தாலும் பட்டினியாலும் மடிகிற மக்களைப் பார்த்துப் பதறுகிற பாரதியை இங்கே நாம் பார்க்கிறோம்.“பஞ்சமோ பஞ்சம் என்றே - நிதம்பரிதவித்தே உயிர் துடிதுடித்தேதுஞ்சி மடிகின்றாரே - இவர்துயர்களைத் தீர்க்க ஓர்வழியில்லையே - அந்தோநெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே’’படிப்பவனையும் கண்ணீர்விடச் செய்யும் பாரதியின் கண்ணீர் வரிகள் இவை.`இந்தப் பட்டினிக் கொடுமையைத் தீர்க்க ஒரு வழி தெரியவில்லையே’ - என்று தன் கையறு நிலையைக் கண்டு நெஞ்சு நெக்குருகுகிறான் பாரதி.இதே நிலையைப் பாரதிதாசனும் பார்க்கிறான். இந்த வறுமைக் கொடுமைக்கு ஒரு வழியில்லையே என்று அவன் ஒப்பாரி வைக்க வில்லை. மாறாக, ``இதற்கெல்லாம் தீர்வாக ஒரு வழி இருக்கிறது’’ - என்று நமக்கெல்லாம் அந்த வழியைத் திறந்து காட்டுகிறான். பாரதிதாசன், இதோ:ஆடுகிறாய் உலகப்பாயோசித்துப்பார்ஆர்ப்பாட்டக்காரர் இதைஒப்பாரப்பாதேடப்பா ஒரு வழியை என்றுசொன்னேன்என்று தேடிய வழியைக் கண்டடைகிறான் பாரதிதாசன் அவன் காட்டும் வழி என்ன?“ஓடப்பராயிருக்கும் ஏழையப்பர்உதையப் பராகிவிடில் ஓர்நொடிக்குள்ஓடப்பர் உயரப்பர் எல்லாம் மாறிஒப்பப்பர் ஆகிடுவர் உணரப்பா நீ’’இதுதான் பாரதிதாசன் காட்டும் வழி. உயரப்பராயிருக்கும் முதலாளிகள்தாம் உழைப்பவர் ஓடேந்தும் நிலை அடையக்காரணம். எனவே அவர்களின் தனிவுடைமைக் கொள்ளைகளைத் தடுக்க ஒரே வழி; ஓடப்பராயிருக்கும் உழைப் போரையும் உயரத்தில் இருக்கும் உயரப்பர்களான முதலாளிகளையும் ஒரே நிலையில் சமமானவர்களாக - ஒப்பப்பர்களாக மாற்றுவதுதான் என்கிறார். எப்படி மாற்ற முடியும், அவர்கள் மனம் திருந்தி மாறுவார்களா என்றால் மாறமாட்டார்கள். பிறகு வேறுவழி?`ஓடப்பராயிருக்கும் ஏழையப்பர்உதையப்பராக வேண்டும்’ -அடியாத மாடு படியாது - என்பதுதான் பாரதிதாசனின் தீர்வு. வன்முறை ஒரு தீர்வுக்கு வழியாகுமா - என்று கேட்கப்படலாம். இதுபோன்ற சூழலில் வள்ளுவரே வன்முறையை பரிந்துரைக்கிறார் - என்பது தெரியுமா உங்களுக்கு?பல்லை உடைக்கும் வலுமிக்க கையுடையவர்களுக்குத்தான் பணிவார்கள் எச்சில் கையையும் (காக்காவுக்கு) உதறாத கஞ்சர்கள் என்னும் கயவர்கள்’ என்பார் அய்யன் வள்ளுவர்.`ஈர்ங்கை விதிரார் கயவர் கொடிறுடைக்கும்கூன்கையர் அல்லாதவர்க்கு’என்கிறது அந்தக் குறள்.வன்முறையை மறக்கருணை என்கின்றன பக்தி இலக்கியங்கள். கொடிய வரைக் கொன்று அடிய வரைக் காப்பது (துஷ்ட நிக்ரக சிஷ்ட பரிபாலன) என்ற இறைவனின் செயல் கருணையின் பாற்பட்டது. வன்முறையில் வெளிப்படும் கருணை என்பதால் மரியாதையாக அதை மறக்கருணை என்கிறார்கள்.அரசாங்கமே ஒரு வன்முறை நிறுவனம்தான். தனது எதிரிகளை அடித்துக் கொல்வதோ அல்லது தூக்கிலிட்டுக் கொல்வதோ அல்லது என்கவுன்ட்டரில் கொல்வதோ அன்றாட நடை முறை. அரசைப் பொறுத்த வரை அவை கொலைகள் அல்ல. சட்டம் ஒழுங்கு பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அரசின் வன்முறை நியாயப் படுத்தப்படுகிறது.புரட்சியின் மூலம் பொதுவுடைமையைப் பெற்றெடுப்பதற்கு ஒரு மருத்துவச்சி போலிருந்து உதவி புரிவதே வன்முறையின் பங்கு என்பதே மார்க்சியம். அதன் மூலம் உழைக்கும் மக்கள் இழக்கப்போவது தங்கள் அடிமைச் சங்கிலிகளைத்தான். பெறப் போவதோ இந்தப் பேருலகம் - என்று தம் பொதுவுடைமை அறிக்கையை முடித்திருப்பார்கள் மார்க்சும் ஏங்கல்சும்.பாரதிதாசன் அந்த அறிக் கையைப் படிந்திருக்கக் கூடும். எனவேதான் பாரதி அறியாத அல்லது அறிந்தும் ஏற்காத அந்த வர்க்கதர்மத்தைத் துணிச்சலோடு வெளியிடுகிறார் பாரதிதாசன்.ஒரு புதிய சமூக மாற்றத்தை வரவேற்கும் தார்மிகத் துணிவும் தத்துவத் தெளிவும் படைத்த முதற் பெருங்கவிஞனாக வெளிப்பட்டமையால்தான் புதுவைக் கவி பாரதிதாசன் புரட்சிக்கவிஞன் என்ற இலக்கணத்துக்கு முற்றிலும் பொருத்தமானவனாகிறான்.சமூகப் புரட்சிசமூகப் புரட்சி பற்றிய சிந்தனையே ஒரு புரட்சிக் கவிஞனை முழுமைப்படுத்துகிறது. பாரதி வேதகால மகிமைகளைக் கொண்டாடியவன். எனவே சாதி ஒழிப்பு அவன் இலக்காக இல்லை. எல்லா வண்ணங்களையும் கொண்ட ஒரு தாய்ப் பூனையின் குட்டிகள் ஒன்றாக வாழ்வது போல் எல்லா வர்ணங்களின் மக்களும் ஒன்றுபட்டு வாழ முடியாதா என்பது பாரதியின் கேள்வி. வர்ண ஒழிப்பு, வர்ணாசிரம ஒழிப்பு என்பதைப் பாரதி தன் பாடு பொருளாகத் தேர்வு செய்யவில்லை. அவன் காலத்திலேயே முளைவிட்ட திராவிடச் சிந்தனையை அவன் வெறுத்தான். இந்தியாவை ஆரியநாடு என்றழைப்பதிலே அவன் மகிழ்ந்தான்.இவற்றில் பாரதிதாசன் பாரதிக்கு நேர் எதிர்முனை யில் நின்றான். வேதியக் கருத்தியலையும் சாதிய ஒடுக்கு முறைகளையும் தன் உள்ளீடாகக் கொண்ட பார்ப்பனியத்தைக் கடுமையாகச் சாடினான்; ஆரிய மொழியால் ஆரியப் பண்பாட்டால் தமிழர் அழிவுற்ற சீர்கேட்டைக் களைய ஆரியத்தை அழிப்பதொன்றே வழி எனக் கருதினான். சாதி ஒழிப்பின் எல்லை தீண்டாமை ஒழிப்பே என்றும் பாடினான்.“சதுர் வர்ணம் வேதன் பெற்றால்சாற்றும் பஞ்சமர் தம்மைஎது பெற்றுப் போட்டதடி - சகியேஎது பெற்றுப் போட்டதடி?’’என்று வினவுகிறான் பாரதி தாசன், நான்கு வர்ணங்களைப் பிரம்மன் படைத்தான் என்கிறீர்களே.அவ்வாறெனில் ஐந்தாம் வர்ணமான பஞ்சமரை (தலித்துகளை) யார் படைத்தது என்பது பாரதிதாசனின் கேள்வி. இந்த வினாவுக்கு ஆரியம் இன்றுவரை விடையளிக்க வில்லை.பார்ப்பனர் மட்டுமல்லர், பார்ப்பனரல்லாதாரும் கூடத் தம் ஊருக்குள் தாழ்த்தப்பட்டோர் நுழையக் கூடாதென்று தடை விதித்துள்ளனர். இந்த மூடத் தனத்தைப் பார்ப்பனரல்லாதார் சார்பில் சுயவிமர்சனம் செய்கிறான் பாரதிதாசன்.

கவிஞர் தணிகைச் செல்வன்

நன்றி கீற்று

பாரதியின் அடிமை சாசனம் ?